Kto płaci podatek rolny za dzierżawione grunty? Oto co mówią przepisy
Jak stanowi art. 1 Ustawy z dnia 15 listopada 1984 roku o podatku rolnym, opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem tych gruntów, które są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Użytkiem rolnym jest z kolei grunt, który wykorzystuje się do działalności rolniczej. Gospodarstwo rolne to natomiast grunty, które zajmują co najmniej 1 hektar lub 1 hektar przeliczeniowy powierzchni – składają się na nią wszystkie grunty rolne, które posiada jeden podatnik, które nie muszą tworzyć jednego obszaru i nie muszą ze sobą graniczyć, wystarczy, że łączy je właściciel. Grunty te może on także wydzierżawić. Kto w takiej sytuacji opłaci podatek?
Dalsza część artykułu pod materiałem wideo
Czytaj też: Najnowsze dane GUS o emeryturach rolników. Niektóre zaskakują
Kiedy dzierżawca płaci podatek rolny?
Według art. 3 ust. 3 ustawy o podatku rolnym, jeżeli grunty gospodarstwa rolnego zostały w całości lub w części wydzierżawione na podstawie umowy zawartej stosownie do przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników lub przepisów dotyczących uzyskiwania rent strukturalnych, wówczas podatnikiem podatku rolnego jest właśnie dzierżawca.
Jak możemy przeczytać na stronie Dolnośląskiej Izby Rolniczej, w pozostałych przypadkach uznaje się, że dzierżawca jest posiadaczem zależnym, czyli obowiązek podatkowy spoczywa wówczas nadal na właścicielu, czyli osobie, która wydzierżawia grunt rolny. Co istotne, można zawrzeć taką umowę dzierżawy, która wskaże dzierżawcę jako osobę, która poniesie koszt podatku. Jednak wówczas dzierżawca jedynie poryje koszty, podatnikiem nadal będzie właściciel gruntu i to on będzie odpowiedzialny za uiszczenie tej opłaty.
W przypadku gruntów państwowych to dzierżawca jest zawsze zobowiązany do zapłaty podatku rolnego.
Dzierżawa a zaprzestanie działalności rolniczej przez rencistę
Dolnośląska Izba Rolnicza przywołuje również art. 28 ust. 4 pkt 1 Ustawy z dnia 20 grudnia 1990 roku o ubezpieczeniu społecznym rolników, który brzmi: „Uznaje się, że rencista zaprzestał prowadzenia działalności rolniczej, jeżeli ani on, ani jego małżonek nie jest właścicielem (współwłaścicielem) lub posiadaczem gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów o podatku rolnym i nie prowadzi działu specjalnego, nie uwzględniając […] gruntów wydzierżawionych, na podstawie umowy pisemnej zawartej – w przypadku renty stałej – co najmniej na 10 lat, a w przypadku renty okresowej – na okres wskazany w decyzji Prezesa Kasy o przyznaniu tej renty, której zawarcie potwierdził wójt, właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotu dzierżawy, osobie niebędącej: a) małżonkiem rencisty, b) osobą pozostającą z rencistą we wspólnym gospodarstwie domowym, c) małżonkiem osoby, o której mowa w lit. b”.
Czytaj też: Duża część użytków rolnych w Polsce zagrożona erozją. Jak jej zapobiegać?
Spełnienie powyższych warunków jest jednoznaczne z tym, że obowiązek podatkowy dotyczący podatku rolnego przejdzie na dzierżawcę.
Co ważne, jak wskazują przepisy, zawarta umowa musi zostać potwierdzona przez wójta właściwego ze względu na miejsce położenia przedmiotu. Jak wskazuje Dolnośląska Izba Rolnicza, nie jest określony sposób ani forma, w której takie potwierdzenie ma się odbyć. Ponadto wójt potwierdza tylko fakt zawarcia umowy, nie sprawdza jej stron czy treści. Potwierdzenie nie jest więc jednoznaczne z tym, że umowa jest zawarta prawidłowo i ważna.
