Chów świń jest nieopłacalny
Sytuacja producentów trzody chlewnej w Polsce staje się coraz trudniejsza. Rolnicy muszą „dokładać do interesu”. Wśród nich jest Bogusław Błaszczyk ze wsi Szczawin Duży niedaleko Zgierza.
Dalsza część artykułu pod materiałem wideo
Mężczyzna ponad 20 lat temu podjął decyzję, by zająć się na poważnie zarodową hodowlą trzody chlewnej w odziedziczonym po rodzicach 8 ha gospodarstwie. - Na początku zaczynałem od kilku loch rasy wielkiej białej polskiej. Przez te 25 lat gospodarowania doszedłem praktycznie do punktu wyjścia. Dzisiaj mam 8 macior, które średnio dają od 10 do 12 sztuk młodych. Odchowuję prosiaki do wagi 120 - 130 kg i sprzedaję do zakładów mięsnych w okolicy Głowna – mówi hodowca.
Rolnik twierdzi, że największym problemem obecnie jest słaba opłacalność hodowli zarodowej, a także produkcji tuczników
- Ostatnie partie tuczników sprzedawałem do skupu po 3,60 zł/kg netto, co praktycznie nawet nie wystarczy, by pokryć koszty wyprodukowania kilograma żywca. Dzisiaj dokładam do każdej sztuki przeciętnie 50 zł - mówi Bogusław Błaszczyk.
Hodowca uprawia zboża z przeznaczeniem na pasze dla swojego stada. - Dzisiaj na przeszło 20 ha ziemi klasy III i IV uprawiam głównie pszenżyto oraz zboże, które wykorzystuję do własnej produkcji paszy. Jest ona oparta na gotowych premiksach - dodaje rolnik.- Gdybym zdał się tylko na kupno pasz, to miałbym prawdziwy problem. Tylko dodatki mineralne kosztowałyby mnie ponad 6-7 tys. zł miesięcznie, a w przypadku zastosowania np. otrąb - ok. 500 zł za tonę - wylicza.
Przy obecnych cenach pszenicy i pszenżyta szczególnie w okresie jesienno-zimowym hodowla w cyklu zamkniętym staje się bardzo kosztownym zajęciem. - Odchowanie 120 - 125 kg tucznika kosztuje około 400 zł. Z tego mniej więcej 350 złotych to koszty paszy, paliwa, badań weterynaryjnych oraz energii elektrycznej. Biorąc pod uwagę, że prawie zawsze dochodzą jakieś inne wydatki, to chów staje się właściwie nieopłacalny - mówi Błaszczyk - Rozwijając hodowlę w połowie lat 90-tych miałem nadzieję, że moja ciężka praca po latach przyniesie mnie, mojemu gospodarstwu i moim dzieciom odpowiednią pozycję i co ważne - stabilny rozwój. Zaangażowałem się całkowicie w rozwój hodowli - dodaje.
- Jednakże, po 20 latach prowadzenia gospodarstwa widać jak bardzo się pomyliłem. Od paru lat tucz nie tylko, że nie daje godziwych zysków, ale także wielu producentów bardzo zadłużyło się, by utrzymać swoje chlewnie - żali się hodowca.
Rolnik nie zadłuża się ani na budowę nowych budynków gospodarskich, ani na powiększenie stada. - Od ponad 10 lat prowadzę budowę nowego domu, w którym chcę zamieszkać z rodziną. W tę budowę wkładam wszelkie zaoszczędzone na sprzedaży tuczników pieniądze. Nie myślę nawet o braniu nowych kredytów. Spłata pożyczki bankowej wraz z odsetkami przerastałaby znacznie moje możliwości finansowe, tym bardziej, że większość środków jakie generowałem z hodowli w ciągu ostatnich 10 lat przeznaczałem na budowę nowego domu. Nadal gospodaruję w odziedziczonej po ojcu chlewni.
Bogusław Błaszczyk nie widzi większych szans na poprawę sytuacji producentów trzody w Polsce.
- Obecnie nie tylko, że nie ułatwia się pracy tym hodowcom, którzy chcieliby utrzymywać czy rozwijać stada zarodowe, ale jest tendencja wręcz odwrotna. Masowo sprowadza się prosiaki z Danii i Holandii sprawiając, że rodzima hodowla przestaje się całkowicie opłacać. Gdyby ludzie kierujący sektorem rolnym w Polsce zechcieli nam choć trochę pomóc, to wprowadziliby np. dopłaty do utrzymania macior. Takie wsparcie otrzymali hodowcy ras polskich takich jak np. pstra złotnicka. Taka pomoc odciążyłaby finansowo wielu hodowców - radzi rolnik.
Hodowca coraz częściej myśli o skierowaniu swojej uwagi na produkcję zbóż. - Gdybym dalej tylko produkował tuczniki, to prawdopodobnie musiałbym sprzedać moją ziemię po kawałku, tak by pozostała tylko działka, na której stoi dom oraz budynki gospodarskie. W takiej sytuacji jak dzisiaj, ratuje mnie magazynowanie zboża i sprzedaż w zimie - przyznaje się Bogusław Błaszczyk.
Taka praktyka staje się coraz bardziej powszechna na wsi. - W związku ze słabą opłacalnością hodowli, a także z występującym ostatnio niedostatkiem zbóż czy np. sianokiszonki wielu rolników nastawia się na gromadzenie zapasów i sprzedaż z zyskiem. Ja traktuję taki zarobek jako dodatkowy, tym bardziej, że uprawiam zboża na dzierżawach - mówi rolnik.
Zdaniem producenta prowadzenie tuczu w takich warunkach i przy tak niskiej opłacalności mija się z celem.
- Mam córkę i nie chciałbym porzucić hodowli. Mam nadzieję, że córka postanowi zostać na wsi i zająć się gospodarstwem. Oczywiście nie będę jej utrudniał, jeśli zechce zdobywać wiedzę w mieście. Przykro mi tak mówić po tylu latach prowadzenia hodowli, ale nie chcę, by zmarnowała sobie swoją przyszłość - mówi rolnik.
