Październik to ostatni dzwonek. Wiosna przywita cię cudnym, szafirowym dywanem

Źródło: Adobe Stock

Szafirki (Muscari) to mrozoodporne rośliny cebulowe z rodziny szparagowatych. W warunkach naturalnych rosną w północnej Afryce, niemal całej Europie (z wyjątkiem jej północnych części) i południowo-zachodniej Azji. Spotkać je tam można przede wszystkim na łąkach, polanach i słonecznych zboczach. Istnieje ponad 50 gatunków szafirków.

Dalsza część artykułu pod materiałem wideo

Do najpopularniejszych należą:

• szafirek drobnokwiatowy,
• szafirek armeński,
• szafirek groniasty,
• szafirek miękkolistny,
• szafirek szerokolistny,
• szafirek wieloowocowy.

Cebulki szafirka miękkolistnego są jadalne i stanowią ceniony przysmak kuchni włoskiej. Nadają się do spożycia po odpowiednim przygotowaniu i obróbce termicznej.

Czytaj też: Nie wyrzucaj tego popularnego odpadu. Porwij i zmieszaj z glebą w ogrodzie

Szafirki: Co to za rośliny?

Szafirki są bylinami. Ich najbardziej charakterystycznymi częściami są pachnące zazwyczaj niebieskie kwiaty przypominające swoim kształtem drobne dzwoneczki i zebrane w groniasty kwiatostan wyrastający na szczycie pozbawionej liści łodygi. Kwiaty szafirków mogą mieć także barwę białą, fioletową, różową, a nawet purpurową. Łodyga tych bylin osiąga zazwyczaj wysokość 10-20 cm.

Szafirki kwitną wiosną, zazwyczaj od połowy kwietnia do początku maja.

W ogrodzie można sadzić je w wielu miejscach. Pięknie prezentują się w towarzystwie innych, kwitnących w tym samym czasie roślin cebulowych takich jak krokusy, tulipany i żonkile. Mogą też zdobić skalniaki czy obwódki rabat. Ciekawym rozwiązaniem jest również sadzenie ich na trawnikach, na których ich kolorowe dywany wyglądają wyjątkowo efektownie.

Szafirki można również uprawiać w skrzynkach i donicach ozdabiając nimi na balkony i tarasy.

Czytaj też:
Wapnowanie trawnika jesienią nie zawsze ma sens. Kiedy tego nie robić?

Uprawa i pielęgnacja szafirków: O czym warto pamiętać?

Stanowisko dla szafirków powinno być przede wszystkim słoneczne. Byliny mogą rosnąć również w półcieniu, jednak wówczas ich kwitnienie jest znacznie ograniczone. Szafirki to rośliny wieloletnie, a więc posadzone w jednym miejscu, mogą rosnąć na nim przez wiele lat. W związku z tym wybór stanowiska dla nich warto dobrze przemyśleć. Byliny posadzone w dogodnym dla siebie miejscu, będą z powodzeniem rozrastać się i krzewić.

Ziemia, w której rosną, powinna być żyzna, próchnicza, przepuszczalna, delikatnie wilgotna o odczynie od obojętnego do lekko zasadowego.

Rośliny wymagają, zwłaszcza w okresach suszy, umiarkowanego podlewania. Gleba nie powinna jednak być nigdy zbyt mokra, ponieważ może to prowadzić do gnicia cebulek. Szafirki warto też nawozić, dzięki czemu będą kwitły bardziej obficie. Najlepiej robić to wiosną za pomocą nawozu wieloskładnikowego do roślin kwitnących.

Szafirki nie wymagają przycinania, jednak po zakończonym kwitnieniu zaleca się ściąć ich kwiatostany. Dzięki temu rośliny swoją energię skupią na gromadzeniu składników odżywczych w cebulkach, a nie na wytwarzaniu nasion.

Czytaj też: Wielki błąd ogrodników. Jesienią taki nawóz osłabi wrzosy

Szafirki: Kiedy i jak sadzić?

Cebulki szafirków sadzi się do gruntu jesienią. Rośliny potrzebują bowiem zimowego okresu spoczynku w glebie, aby móc zakwitnąć na wiosnę. Najlepszym terminem na sadzenie szafirków jest wrzesień i październik. Czasami, przy odpowiednio wysokich temperaturach, cebulki sadzić można nawet na początku listopada. Przed sadzeniem glebę warto spulchnić i rozluźnić, co ułatwia roślinom rozrastanie się i tworzenie cebulek przybyszowych. Można również wzbogacić ją kompostem.

Cebulki przed sadzeniem zaleca się zaprawić odpowiednim preparatem wzmacniającym i uodparniającym. Następnie należy umieścić je w ziemi w rozstawie ok. 7 x 10 cm na głębokości ok. 5-8 cm, co odpowiada trzykrotności ich wysokości. Posadzone zbyt głęboko nie wypuszczą pędów i nie zakwitną. Szafirki warto sadzić w grupach, ponieważ w ten sposób najlepiej prezentują się w ogrodzie. Po posadzeniu należy je delikatnie podlać.

W przypadku sadzenia szafirków w pojemnikach, cebulki należy umieszczać nie tak głęboko jak w przypadku gruntu. Wystarczy tu głębokość odpowiadająca dwukrotności ich wysokości.

Czytaj też:
Czy można palić liście i gałęzie na swojej działce? Nie wszyscy znają te przepisy

Rośliny są wystarczająco mrozoodporne i zazwyczaj nie wymagają okrywania na zimę. Warto jednak zastosować ściółkowanie, które ograniczy wysychanie podłoża i rozwój chwastów.

Szafirki mogą z powodzeniem rosnąć w jednym miejscu przez kilka lat. Jednak zaleca się ich odmładzanie co 3-4 lata, kiedy już za bardzo się rozrosną i zagęszczą. W tym celu cebulki szafirków należy wykopać. Najlepiej zrobić to w czerwcu, kiedy liście roślin zaczynają delikatnie zasychać. Po wykopaniu trzeba je oczyścić z ziemi i podzielić, aby wybrać te najlepsze do późniejszego sadzenia. Następnie cebulki należy umieścić w przewiewnym, suchym i zacienionym miejscu, w którym będą mogły przejść okres spoczynku. Jesienią będą gotowe do posadzenia w ziemi.